Historie podniebne

„Historie podniebne” Jakuba Małeckiego to zbiór siedmiu opowiadań, dzięki którym mozemy spojrzeć m.in. na relacje rodzicielskie, śmierć i radzenie sobie ze strata  zupełnie z innej perspektywy.

Autor nie ograniczył się jedynie do pisania prozą, w „Historiach podniebnych” znajdziemy opowiadania napisane w formie sztuki teatralnej oraz rozdział będący listem. Niezdecydowanie co do formy i gatunku wcale nie przeszkadza w ogólnym odbiorze, wprost przeciwnie autor udowodnił że nie liczy się ilość czy forma, ale jakość i treść. W książce Jakuba Małeckiego znajdziemy opowieści o prostym, codziennym życiu, ale także teksty z gatunku fantastyki i horroru. Historie te prowadzą do niebywałych wniosków, a całe opowieści intrygują i trzymają w napięciu.

Małecki pięknym językiem funduje nam podróż przez działające na wyobraźnie rozdziały, gdzie najważniejsze są odczuwane emocje i to na nich powinniśmy się skupić. Autor  serwuje nam ich cały wachlarz. Małecki wpuścił nas do swojego świata, pełnego smutku i wątpliwości, ale i zarazem niezwykle pouczającego.

Pisarz stworzył ciekawą i inspirującą kiszkę, z pozornie niewiele mającymi z sobą wspólnego historiami, które po głębszym namyślne tworzą spójna całość. Historie te uświadamiają nam nieuchronność ludzkiego losu i ulotność życia.

Te książkę można pochłonąć bez wątpienia w jeden dzien. Myślę że warto poświęcić jej chwilę i zastanowić się nad tym co naprawdę ważne.

Ksiazkę odebrałam za punkty na portalu Czytam Pierwszy.

"Po wyjściu z domu należało wykonać rytuał. Patyczkami, które tata składował przy furtce specjalnie w tym celu, rzucaliśmy w okno salonu albo sypialni rodziców. Kiedy za szybą pojawiała się twarz mamy, tata unosił ręce nad głową i obracał się wkoło, a ja skakałem obok, wyginając ciało jak kawałek plasteliny. Tańczyliśmy tak przez chwilę, każdy po swojemu, a potem bez słowa obracaliśmy się i ruszaliśmy na przystanek. Przed pierwszym zakrętem patrzyliśmy, czy mama jeszcze jest. Zwykle była. Machaliśmy do niej i skręcaliśmy za róg".